Betərin betəri var
Məhəmmədi işdən çıxarılırlar. Evə gəlib vəziyyəti bildirdikdə, xanımı evə buraxmır. Gedəcək yeri olmadığından Şeyxin dərgahına gedər. Bu sırada şeyx tələbələriylə sohbət edirdi. Yemək yeyilir, çay içilirdi. Məhəmməd də aralarına qatılar. Şeyx, söhbət əsnasında; Betərin betəri vardır, insan içində olduğu vəziyyətə şükr etməlidir, deyər. Bunu bir neçə dəfə təkrar edincə, bizim zavallı dözə bilməz, öz-özünə, “Xalı üzərində oturmusan, sevənlərin ətrafında, tələbələrin qulluq edir, keyfin yerində ... Əlbəttə içində olduğun vəziyyətə şükür edərsiz, bəs mən nə edim” deyə öz-özünə danışır.
Şeyx, onun ürəyindəki sıxıntını fərq edincə, övladım, sən də içində olduğun vəziyyətə şükr et. Beterin betəri vardır, deyər. Məhəmməd dözə bilməz, bu an çox pis bir vəziyyətdəyəm. Həm işdən qovuldum, həm də evdən ...
Şeyx yenə eyni sözünü təkrar edər:
“Betərin betəri vardır. Sən yenə də vəziyyətinə şükür elə.”
Məhəmməd cavab verməz amma daha betərini xəyal belə edə bilməz. Bu sırada axşam olmuşdur. Hər kəs evinə çəkilincə, Məhəmməd də bəlkə xanımı razı sala bilərəm deyə dərgahdan çıxıb evə gedir. Qapını döyər, xanımına “məni bağışla, pərişanam” deyə yalvarır. Lakin xanımı evə buraxmır. Qapının bir kənarına qıvrılar. Soyuqdan titrəməyə başar, gizli bir yerə oturub, lakin çox keçmədən polislər bunu gizlənmiş olaraq görüncə polis bölməsinə aparırlar. Məgər o ətrafda bir oğurluq olmuş. Oğrunun xarici görkəmi də Məhəmmədə oxşuyur. Zavallı, gecəni nəzarətə atılmış quldurların arasında keçirər.
Şeyx, vəziyyəti öyrənir, ziyarətinə gələr. Daha, necəsən, deyə soruşmadan bizimki fəryad edər:
- Nədir bu başıma gələnlər? Əvvəl işdən sonra yoldaşdan oldum, indi də ...”
Şeyx sözünü kəsər:
Betərin də betəri vardır.
Bizimki dözə:
- Hocam, deyəsən başa sala bilmədim, bir mənim düşdüyüm vəziyyətə baxın. Günahsız olaraq quldur adını aldım.
Şeyx heç əhəmiyyət vermədən polis bölməsindən ayrılır. O gecə nəzarətə alınan şübhəlilər arasında müdhiş bir dava çıxar. Sillə-yumruq bir-birlərinə girərlər. Bizim Məhəmməd bir kənara çəkilərək boğuşanları seyr edər. Bu sırada nəzarətçilər davanı yatızdıra bilirlər. Davanın səbəbi araşdırılır. Dava Məhəmməd gəldikdən sonra çıxdığını görən nəzarətçilər yazığı döyüşü başlatmakla günahlandırıb təpik yumruq tək adamlıq bir kameraya atarlar.
O gecəni kamerada keçirən Məhəmməd səhər şeyxi qarşısında görüncə ağlamağa başlayır. Başından keçənləri çətinlikləri izah edər. Amma şeyx eyni şeyi təkrar edir:
- Betərin betəri vardır, sən vəziyyətinə səbr et.
Məhəmməd yenə də öz sözündə:
- Səbir? Səbir daşı olsa çatlar.
Şeyx gülər keçər.
Bizimkinin hirsdən qanı beyninə sıçrasa da bir şey deyə bilməz.
Şeyx gedincə ortalığı bir-birinə qatır. Qışqırıb çağırır, kameranın qapısını təpikləyər. Səs-küyə gələn nəzarətçini təhqir edincə pis şəkildə döyülər. Üstəlik də “Bu hərif təklikdən sıxılmışdır” deyərək yanına xəstə olan Atəşpərəst bir məhbusu qoyarlar. Tək adamlıq bir kamerada iki adam olması bir yana, adamın ömrü boyunca yuyunmamış, saçı saqqalı kir-pas içində, xəstəlikdən inləməsi bizimkini pərişan edər. Gecəni Atəşpərəst ilə bir yerdə keçirirlər. Sabah olunca şeyx təkrar ziyarətinə gələr. Deyər ki:
- “Ooo ... Nə qədər gözəl ... Bir də yoldaşın olmuş. Yalnızlık sıxıntısını çəkməzsən.”
- Belə yoldaş olmaz olsun. Hərif xəstə və huşsuz yatır, üstəlik də leş kimi iy verir. Dar yerdə məcburən qalırıq.
Şeyx yenə heç bir şey söyləmədən ayrılır. Bir neçə saat sonra xəstə Atəşpərəst həm qusmağa, həm də altına qaçırmağa başlayır. Məhəmməd kamerada yenə tək başına qala bilmək üçün bir fürsət bilərək işçiləri çağırır. Vəzifəlilər vəziyyəti görüncə; “Bundan sonra bu kameranın təmizliyindən sən cavabdehsən” deyərək bir vedrə su ilə parça verib gedərlər.
Nəzarətdəkilər ikiyə ayrılır, yenə aralarında döyüş çıxar, çoxu şişlenib ölür, qalanı da yaralanır.
Ertəsi gün şeyx əfəndi bölməni ziyarətə gələr. Kameraya yaxınlaşınca Məhəmmədin yanıqlı səsini eşidər. O bir tərəfdən Atəşpərəstin və kameranı təmizləyir, bir tərəfdən də dua edir.
- Ya Rəbbi sənə şükürlər olsun, yaxşı ki, kameraya girmişəm, mən də şübhəsiz döyüşdə ölə bilərdim. Bir də atəşpərəstlərə xidmət etdiyimdən dolayı Atəşpərəst müsəlman oldu.
Şeyxi görüncə başını əgər:
- Haqlı idiniz Xocam. Bu yazıq xəstə oldu. Təmizliyini də mənə etdirdilər. Düşündüm ki, ya bu adam ölsə halım nə olardı? Məni cinayətlə belə günahlandırardılar və ya buraya heç gəlməzdilər, adamın cənazəsi kim bilir neçə gün daha burada qalardı. Yaxşı ki, ölmədi, həm də müsəlman oldu, Üstəlikdə böyük döyüşdən xilas oldum.
Şeyxi gülümsəyər:
- Betərin betəri olduğunu anladın demək ... Sənə bir müjdə verim. Polislərin yanından keçərkən eşitdim, əsl oğru tutulmuş.
Məhəmməd çox keçmədən polis bölməsindən çıxarılır. O da betərin betəri olduğunu yaşayaraq anlar.
Bölgənin bir zəngini ona yazığı gələr, işə alar. Xanımı da iş-güc sahibi olduğunu öyrənincə onu təkrar evə qəbul edər.